Nostalgische herinneringen worden vastgehouden, maar vervagen toch. Opwaarderen van het banale, in een beeldend ontvouwen van een gevoelig motief.

Marjolein Labeeû bevraagt de identiteit. Ze ziet deze niet als een ‘telos’, als iets waar naar toe gewerkt wordt, maar als een oorsprong en wat daar ooit uit voortgekomen is. Voorwaarde overigens opdat er toekomst zou zijn. De herinnering houdt haar bezig. Ook hier speelt de huid een rol, maar ze is leder geworden. Dit materiaal houdt het geheugen vast. En laat ook toe dat men erin krast. Om die abstracte werken beter te begrijpen, neemt men best een ouder werk in ogenschouw. Een duidelijk oertypische oude oma, verf op doek, met wazige blik, metafoor voor zowel de herinnering aan het verleden als voor de vraag naar de eigenheid van onze voorsprong, wordt deels met kruissteken overnaaid. Haar identiteit wordt aldus ingewikkeld, complex verpakt.
Prof. Willem Elias

Het gevoelig en gevarieerd oeuvre van Marjolein Labeeû stoelt op een dominante ondertoon. Die aanzet cirkelt rond herinnering en wordt op diverse manieren beeldend vertolkt. Herinnering is hier duidelijk een breed en individueel ingekleurd begrip, dat ruimte laat voor nostalgie, verbeelding, statement en een postmoderne benadering van bijvoorbeeld objecten, handelingen of gewoonten. Een ver verleden is plots intens aanwezig. Zoals motieven in haar doeken verzinken en worden herhaald, zo verzinkt ook de herinnering aan wat naar of verheffend was, wat een gewoonte of een attitude was, wat als voorwerp als koele vanzelfsprekendheid werd gebruikt en nu emoties oproept.
Hugo Brutin (a.i.c.a.)